Showing posts with label ფემინისტური აქტივიზმი. Show all posts
Showing posts with label ფემინისტური აქტივიზმი. Show all posts

Wednesday, October 15, 2014

ადგილები, ისტორიები - ნინო ყიფიანი ქვიშხეთში

ნინო ტატიშვილი-ყიფიანი (1867-1937) ერთ-ერთი გამორჩეული ფიგურაა ქართული ფემინიზმის ისტორიაში. მისი ცხოვრება და მოღვაწეობა ერთგვარი „დაჩრდილული ამბავია და იმ კატეგორიაში ექცევა, როცა ნიჭიერი და პროფესიონალი  მამაკაცების გვერდით არანკლებად ნიჭიერი და პროფესიონალი ქალები მოღვაწეობენ, მაგრამ მათი საქმიანობა, მამაკაცებისგან განსხვავებით, ნაკლებად ცნობილი და აღიარებულია. ისტორიაც მკაცრად სელექციურია ასეთ შემთხვევებში - იმახსოვრებს კაცებს და ივიწყებს ქალებს. ნინო ყიფიანი ცნობილი საზოგადო მოღვაწის დიმიტრი ყიფიანის რძალი გახლდათ. საკმაოდ ცბილი იყო მისი მეუღლეც მსახიობი კოტე ყოფიანი. 

ნინო ყიფიანი თავიდანვე დიდ  მნიშვნელობას ანიჭებდა ქალთა საზოგადოებრივ საქმიანობას. მას ეკუთვნის ვრცელი ნაშრომი „ქართველი ქალების მოღვაწეობის მიმოხილვა,“ რომელიც 1896 წელს დაწერა. მისი ღვაწლი განსაკუთრებით მნიშვნელოვანია, რადგან მან ჯერ კიდევ მე-20 საუკუნის დასაწყისში აჩვენა, რომ აქტივიზმს საზღვრები არ აქვს და იგი ერთნაირად მნიშვნელოვანია ქალაქსა თუ სოფელში, ცენტრსა თუ პერიფერიაში. 
ნინო ყოფიანი
© ეროვნული ბიბლიოთეკა
ნინო ყოფიანის ინიცაიტივით დაარსდა ქვიშხეთში პირველი სკოლა და ბიბილიოთეკა,  მისი თაოსნობით გაიმართა უამრავი უფასო სახალხო წარმოდგენა ქვიშხეთში, ხაშურში, სურამსა და ბორჯომში ნინოსვე მიერ შექმნილივე დასით, რომელსაც „ქვიშხეთის ტრუპის“ სახელით იყო ცნობილი.  მნიშვნელოვანია ხაზი გაესვას იმას, რომ მაშინდელ სახალხო წარმოდგენებს საგანმანათლებლო მიზანიც ჰქონდათ. ნინომ გახსნა არაერთი უფასო სკოლა, სადაც უღარიბესი ბავშვები სწავლობდნენ. 1914 წელს მან ეკატერინე გაბაშვილთან, დომინიკა ერისთავ-განდეგილთან და ანასტასია თუმანიშვილთან ერთად ომოგზაურა აჭარაში, სადაც ქართველი მაჰმადიანი ქალების ცხოვრება დაწვრილებით აღწერა და ბრძოლა წამოიწყო მათი განათლების უფლების მოპოვებისთვის. გასაბჭოების შემდეგ ნინოს საზოგადოებრივი საქმიანობა შეწყდა, ის ქვიშხეთში დასახლდა და მარტო უვლიდა იქაურობას, სადაც 1937 წელს გარდაიცვალა. 

1923 წელს  ნინომ სახლი ახლად დაარსებულ მწერალთა კავშრის გადასცა. ყიფიანების სახლი საბჭოთა პერიოდში მწერალთა დასასვნებელ აგარაკი იყო. ახლა იქ დიმიტრი ყიფიანის სახლ-მუზეუმია. ეს ულამაზესი ადგილი დღეს თითქმის განადგურების პირასაა მისული. 


ყიფიანების სახლი დღეს
© ლიკა ლეჟავა
ნინოს გარდა ქვიშხეთთან და ყიფიანებთან კიდევ არაერთი არაჩვეულებრივი ქალია კავშრიში. მათ შორის:
ნინო (ნინუცა) ყიფიანი (1877-1920იანი წლები) - პირველი იურისტი ქალი რუსეთის იმპერიიდან, რომელმაც ბრიუსელში იურიდიული ფაკულტეტი დაამთავრა. ის აქტიურად იყო ჩაბმული ეროვნულ-გამათავისუფლებელ მოძრაობაში.
ბარბარე ყიფიანი (1879-1965)-ევროპაში მოღვაწე პირველი ქართველი ფსიქო-ფიზიოლოგი, ბრიუსელის უნივერსიტეტის სამედიცინო ფაკულტეტის კურსდამთავრებული, შემდგომში ლექტორი და საუნივერსიტეტო ჟურნალის Revue Psychologie  სწავლული მდივანი.
ელენე ყიფიანი (1855-1890)-საზოგადო მოღვაწე, მთარგმენლი, გამომცემელი და მსახიობი, მისი ინიციატივით ჩამოყალიბდა ლიტერატორ ქალთა წრე ქუთაისში, გამოსცა თარგმანთა კრებული და დაარსა ალმანახი „ქართული ბიბილიოთეკა.“

წყაროები: 
ქალები წარსულიდან, მედიის განვითარების ფონდი, 2013. 
ქალთა საზოგადოებრივი საქმიანობა საქართველოში, ლელა ხომერიკი, მანანა ჯავახიშვილი, ფონდი "ღია საზოგადოება - საქართველო", 2005. 

Monday, March 31, 2014

ადგილები, ისტორიები - ფემინისტური აქტივიზმი საქართველოში

ეს ბლოგი ქალთა ფონდის საქართველოში მხარდაჭერით შეიქმნა პროექტის ფარგლებში "ადგილები, ისტორიები - ფემინისტური აქტივიზმი საქართველოში". 

ბლოგის საშუალებით გვსურს გაგაცნოთ ქალთა საზოგადოებრივი მოღვაწეობის ისტორია, მოგიყვეთ იმ არაჩვეულებრივ ადამიანებზე, ვინც მნიშვნელოვანი წვლილი შეიტანა საქართველოში ქალთა ემანსიპაციისთვის ბრძოლაში. ეს ქალები საბჭოთა ისტორიოგრაფიამ მიზანმიმართულად უარყო და დაივიწყა. ჩვენი მიზანი კი სწორედ საბჭოთა წარსულის "მტვრისაგან" გათავისუფლებაა.

გვინდოდა მკითხველისთვის ორიგინალური ფორმით მოგვეთხრო ეს ისტორიები. ამისთვის, შევქმენით 20 ფოტო-ისტორია. ეს ფოტო-ისტორიები ასახავს იმ საჯარო სივრცეებს, სადაც ადგილი ჰქონდა სხვადასხვა სახის ფემინისტურ ინტერვენციას. ჩვენი მიზანი იყო  " მოგვენიშნა" ეს ადგილები,  რომელიც არასოდეს ყოფილა მემორიალური მეხსიერების ნაწილი, მითუმეტეს ქალთა აქტივიზმის კუთხით. ფოტო-ისტორიები ჩვენი პატარა მცდელობაა შევეჭიდოთ პატრიარქალურ ისტორიოგრაფიასა და ინსტიტუციონალიზებულ მეხსიერებას, რომელიც, როგორც წესი, უსამართლოდ არჩევს - რა უნდა გვახსოვდეს და რა არა. 

ფოტო-ისტორიებში თქვენ შეხვდებით თქვენთვის უცნობ და ნაცნობ ადგილებს, მაგრამ წაიკითხავთ  უცნობ ისტორიებს, როგორც ცალკეული ქალების, ასევე ქალთა ჯგუფების არაჩვეულებრივი ინიციატივების შესახებ. "ადგილებზე და ისტორიებზე" მკვლევარმა თამთა მელაშვილმა და ფოტოგრაფმა ლიკა ლეჟავამ ვიმუშავეთ. 

ისტორიების თხრობას კი ქუთაისიდან დავიწყებთ. 

ქუთაისი, კატო მიქელაძე, "ხმა ქართველი ქალისა" 


კატო მიქელაძე
ფოტო: © ლიტერატურის მუზეუმი
კატო მიქელაძე (1878-1942) თავისი მსოფლმხედველობითა და საზოგადოებრივი საქმიანობით ყველაზე გამორჩეული ფემინისტია საქართველოს ისტორიაში. მისი თანამედროვე საზოგადო მოღვაწე ქალებისგან განსხვავებით მიქელაძე მხოლოდ საგანმანათლებლო მოძრაობაზე არ ყოფილა ორიენტირებული, ის სუფრაჟისტულ ბრძოლას და ქალთა პოლიტიკურ გააქტიურებას განსაკუთრებით უჭერდა მხარს. 

კატო მიქელაძემ საქართველოს ისტორიაში პირველი და ერთადერთი ფემინისტური გაზეთი "ხმა ქართველი ქალისა" დაარსა, რომელიც ქუთაისში 1917-1918 წლებში გამოდიოდა. ყოველკვირეული საპოლიტიკო და სალიტერატურო გაზეთი "ხმა ქართველი ქალისა" აქტიურად ეხმაურებოდა მიმდინარე მოვლენებს, თანმიმდევრულად და მკაცრად კრიტიკული იყო ძალაუფლებრივი ინსიტიტუციებისადმი, აღიარებდა "სწორუფლიანობის" მიღწევისა და ქალთა ემანსიპაციის აუცილებლობას. 

"ხმა ქართველი ქალისა"  მრავლფეროვანი იყო თავისი შინაარსით. გარდა პუბლიცისტიკისა, გაზეთში იბეჭდებოდა მხატვრული ტექსტები და თარგმანები, რომლებიც ეხმაურეობოდა ქალთა მდგომარეობას. აქ ნახავდით სხვადასხვა რუბრიკას და განყოფილებას, მათ შორის, ახალ ამბებს, საქართველოს სხვადასხვა ქალაქებიდან მიღებულ წერილებს და, რაც განსაკუთრებით მნიშვნელოვანია, მიქელაძის ფემინისტურ პუბლიცისტიკას. "ხმა ქართველი ქალისა" დღესდღეობით ერთადერთი შემორჩენილი წყაროა, სადაც მიქელაძის ფემინისტური ნააზრევის გაცნობა შეიძლება. 

გაზეთის რედაქციის მისამართი პუშკინის ქუჩა, #12 იყო. პუშკინის ქუჩა ქუთაისში დღესაც იგივე ადგილას მდებარეობს. ფოტოზე თქვენ ამ ქუჩას და სახლს ხედავთ, სადაც რედაქცია იყო განთავსებული. 

ფოტო: © ლიკა ლეჟავა

მთლიანობაში გაზეთის 50 ნომერი გამოვიდა. 1917 წელს - 32, 1918 წელს კი -18. "ხმა ქართველი ქალისა" შემოწირულობებზე არსებობდა. ზოგადმა პოლიტიკურმა და ეკონომიკურმა კონტექსტმა ქვეყანაში, ასევე ქალთა აქტივიზმის ბევრმა დამაბრკოლებელმა მიზეზმა მის არსებობაზეც იმოქმედა. მიუხედავად იმისა, რომ კატო მიქელაძე იმდევონებდა გაზეთის აღდგენას, მისი ბოლო ნომერი 1918 წლის ნოემბერში გამოვიდა. 

 გთავაზობთ ერთ-ერთ სტატიას გაზეთიდან "ხმა ქართველი ქალისა"

გაუმარჯოს სულით დემოკრატს! 


ის, ვინც აცხადებს, რომ ყველა ადამიანი დაბადებულია ბუნებრივათ ერთნაირი უფლებით, რომ ყველა უნდა სარგებლობდებს პიროვნულად თავისუფლებით და მოქალაქეობრივათ სწორუფლებიანობით და ამ განცხადებაში არ გულისხმობს ორთავე სქესს, ის – დამრღვევია დემოკრატიული პრინციპისა.

ის, ვინც ფიქრობს, რომ მოქალაქური უფლების ღირსი მხოლოდ ერთი მამრობით სქესია, რომელიც უნდა იქმნეს ერთადერთი გამგე საზოგადო კანონმდებლობისა და წესწყობილებისა, ის არასოდეს არ იქნება და არც ჩაითვლება ხალხის მეგობრად. ასეთი დემოკრატი  ვერ იქნება ვერც განამატკიცებელი დემოკრატიული სახელმიწფოს მართვა–გამგეობისა და ვერც დამცველი სამართლიანობისა და თანასწორობისა.

დემოკრატს ჩვენ ვეძახით მხოლოდ მას, ვინც იცავს ადამიანის პიროვნებას, ქალია ის თუ კაცი, ყოველგვარი ძალმომრეობისგან, ვინაც იბრძვის ხალხის კეთილდღეობისათვის, რომ ადგილი არ ჰქონდეს არავითარ კაცისაგან კაცის ჩაგვრას იმ საზოგადოებაში, რომელსაც ის ემსახურება. წინააღმდეგ შემთხვევაში, ვინაც ხალხის სახელით სამართლიანობას გაყივის და გულში კი სქესური პრივილეგიის დამცველია, ასეთი მყვირალა დემოკრატიის მიზანია, დამრაცხებული ბატონების ადგილი დაიჭიროს თავისდა გასაბატონებლად.

ჩვენ არ გავშინებს ქალთა უფლების მტერთა ფიზიკური ძალა, რადგან მუშტის ღონე შეერთებული დედაკაცების დიად ზნეობრივ ძალასთან ისეთ საბრალოდ მიგვაჩნია, რომ ლაპრაკიც არ ღირს. ჩვენ ვეძახით დემოკრატს  იმას, ვინც ორთავე სქესის ღირსეულ ადამიანურ ცხოვრებისთვისაც იბრძვის. ასეთი დემოკრატი ჩვენი ძმა და მეგობარია და მათთან ერთად ჩვენ შევსძლებთ იმ დემოკრატიული მინდვრის განწმენდას, რომლზედაც ამდენი ქალთა უფლების მტერნი აღმოცენდა.

გაუმარჯოს სულით დემოკრატს!


წყაროები: 

თამთა მელაშვილი, "კატო მიქელაძე: ქართული ფემინიზმის უცნობი ისტორიები", ჰაინრიჰ ბიოლის ფონდის სამხრეთ კავკასიის რეგიონალური ბიურო, 2013.

"ხმა ქართველი ქალისა" , 1917 #4

გოგი კოპალიანი, "ქუთაისის ქუჩები, ცნობარი", შპს "ენციკლოპედია ქუთაისი" 2010.